ความรู้สึกเรื่อง : ผลที่ได้รับจากการเข้าอบรม
สถานที่ : ที่ทำงาน
โดยลูกโยคี : สุชาดา ไทยแสงสง่า
วันที่ : 02-12-2551

ความรู้สึกของลูกโยคี มีดังนี้ :
ดิฉันได้มีโอกาสเข้าอบรมการพัฒนาจิตฯ ครั้งที่ 18 ในช่วงวันที่ 2-9 พ.ย. 51 ที่ผ่านมา
...ในคืนก่อนสิ้นสุดการอบรม ดิฉันได้มีโอกาสออกไปเปิดใจให้กับท่านวิทยากร, ครูพี่เลี่ยง และเพื่อน ๆ โยคี..ในเวลานั้นความรู้สึกที่ได้รับค่อนข้างก้ำกึ่ง โดย(ดิฉันพูดออกไปว่า ไม่แน่ใจว่าจะได้รับอะไรจากการปฏิบัติบ้าง).. โดยคิดเข้าข้างตัวเองว่ามันเหมือนเป็นการเปลี่ยนสถานที่ๆ พักพิง ไม่ต้องพบบะผู้คน ไม่ต้องพูดคุยกับใคร แต่เมื่อเรากลับมาอยู่ในเวลา ณ ปัจจุบัน ความรู้สึกที่เรารับรู้ก็คือ มันเปลี่ยนอะไรหลาย ๆ อย่างมากพอสมควรเลยทีเดียว...ขอยกตัวอย่างบางส่วน อาทิ การขับรถน่ะค่ะ จากปกติถ้าใครมาขับปาดหน้าเรา ๆ จะเกิดความโมโหในทันที และเกิดการด่าทอ และกิริยาที่ไม่ดีออกไป แต่หลังปฏิบัติแล้ว เรารู้สึกกลัว ๆ ที่จะโกรธ เหมือนกับเรารู้สึกว่าเรากำลังดูความโกรธในจิตใจเรา หรือกรณีที่คนใกล้ตัว มาพูดให้เราเกิดความรู้สึกไม่ดีกับบุคคลอื่น เราก็จะระมัดระวังมากขึ้น ไม่เข้าไปอยู่ในอารมณ์ร่วมดังกล่าว เหมือนที่ผ่าน ๆ มา และรู้สึกปล่อยวางกับเหตุการณ์ต่าง ๆ มากขึ้น ในส่วนของการกำหนดอิริยบทต่าง ๆ นั้น ก็ต้องใช้ความพยายามมากทีเดียว เพราะปกติจะทำอะไรค่อนข้างเร็ว และซุ่มซ่ามพอสมควร แต่รุ้สึกเหมือนทำอะไรช้าลง ไม่ว่าจะเป็นการเดิน การนั่ง การรับประทานอาหาร การทำงาน การพูด และนอกจากนี้ในเรื่องการสวดมนต์ ส่วนตัวไม่เคยคิดว่าเวลาสวดมนต์จะต้องพูดเสียงดัง ที่ผ่าน ๆ มาจะแอบพูดในใจ เหมือนจะเขินตัวเอง และคนรอบข้าง แต่หลังปฏิบัติกลับมา ก็สามารถออกเสียงในการสวดมนต์ได้โดยไม่เคอะเขิน และที่สำคัญที่สุด เมื่อรู้สึกไม่สบายใจ หรือกังวลใจ ก็จะใช้วิธีสวดมนต์บรรเทาความทุกข์ ถ้าคืนไหนไม่ได้สวดมนต์ เดินจงกรม หรือนังสมาธิก่อนนอน ดูเหมือนจิตใจจะไม่ค่อยเป็นสุข เหมือนไม่มีอะไรเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ ท้ายที่สุด ดิฉันอยากจะบอกไปถึงท่านวิทยากร ครูพี่เลี้ยง และเพื่อน ๆ โยคีให้รับทราบว่า สิ่งที่ดิฉันได้รับจากการปฏิบัติในครั้งนี้มันมากเกินคำบรรยายค่ะ และสัญญากับตัวเองว่าจะหมั่นปฏิบัติให้เป็นกิจวัตรตลอดไป และจะพยายามหาโอกาสเข้าไปปฏิบติ ณ ที่แห่งนี้อีกค่ะ

กลับไปหน้าที่แล้ว